Acogida a la vecindad catalana
30 de Abril 2008 @ 19:18 - tania
Desde que era una niña, siempre soñaba con vivir algún día en España, no sabia cuándo, ni dónde ni cómo pero a mi me llamaba esa parte de mis ancestros españoles. España, siempre fue mi deseo. Menuda sorpresa cuando sin querer queriendo me enamoré de un apuesto catalán. Claro que, Catalunya como nación a mi me sonaba a chino, y jamás imagine que encima tuvieran una lengua propia estando dentro de España.
Pues bien han transcurrido doce años desde que Paco y yo nos conocemos, 8 de los cuales yo llevo viviendo en Barcelona. Hemos disfrutado juntos, hemos hecho planes caminando y mirando en la misma dirección, han habido momentos quizás no tan buenos pero muchos momentos mejores que nos han unido mucho más. Un día decidimos formar un hogar y pronto ya seremos 3 y juntos empezaremos una nueva etapa como familia.
Hace un tiempo (3 largos años) comencé los trámites para acogerme a la doble nacionalidad, es decir adoptar la española pero sin perder mi raíz peruana. Pues bien después de un largo proceso por fin ya tengo la doble nacionalidad y como si eso fuera poco el martes 29 de abril del 2008 fui al Registro Civil de Igualada (no, aún no para casarme) a juramentar y me acogí a la vecindad catalana. Además claro ya cuento con un título del nivel de suficiencia del catalán en mis manos, vamos que ya estoy hecha toda una ciudadana catalana. Con DNI y pasaporte español
Nuestro bebé obviamnete también tendrá esta doble nacionalidad, y cada uno de nosotros le hablará (ya lo hacemos) en una lengua , Paco en catalán y yo en español, así desde pequeño/a crecerá con las dos lenguas, con las dos culturas y por supuesto con las dos gastronomias.
Gracias a mi cuñadita Laura que estuvo ahi presente y fue quien me tomó la foto, ella trabaja en el mismo edificio del Registro Civil pero en la parte de juzgados.


3 de Mayo, 2008 - 19:23
Benvinguda estel meu, benvinguda a aquesta nacionalitat que tant ens ha costat, tants maldecaps, cues i temps, però que ara no és res més que un nou èxit de la nostra paciència, del nostre suport i de la nostra força davant les adversitats.
T’estimo avui i sempre… en qualsevol lloc, idioma i nacionalitat… per què tu ets aquella “peruanita” que vaig conèixer amb 10.000 quilòmetres de separació, aquell estel que vaig seguir… per convertir-nos tu i jo, en només un…
Tuyo!